IAM~ZENNIE

เรื่องเราเป็นข้อแม้ของชีวิตของเราเรื่องนึง คือ การซื้อหนังสือ

แบบว่ามีเท่าไหร่ซื้อเท่านั้น

ซื้อได้เรื่อยๆ

ถ้าออกไปข้างนอก... อย่างน้อยๆซื้อหนังสือพิมพ์ก็ยังดี

มีหนังสือ(ให้อ่าน)เยอะๆอุ่นใจ๊อุ่นใจ

จนตอนนี้ปัญหามันเกิดแล้วไง(จริงๆเกิดมานานแล้วแต่ยังถูๆไถๆไปได้) ...ที่เก็บไม่พอ!!!

การซื้อหนังสือและอ่านหนังสือเป็นสิ่งที่เราพอใจมากกกกกกกกกก มากกว่าฟังเพลง,ร้องเพลง,เต้นและวาดรูปซะอีก แต่ก็ยังหัวข้ออ่ะนะ "ความพอใจที่ไม่เคยพอ" พอพอใจแล้วก็ยังอยากจะพอใจยิ่งขึ้นหรือนานๆขึ้น มันก็เป็นปกติของมนุษย์

นี่แหละต้นขั้วของ "กิเลส"

เฮ้ยๆๆ ชักจะเริ่มธรรมมะเสียแล้ว 555

เอาเป็นว่าเรื่องส่วนตัวกันบ้าง....... วันนี้นั่งดูAtsu-Hime กับแก่เพราะทีวีในห้องนอนเสียและต้องช่วยอธิบายให้แก่และน้าเพ็ญฟังในบางข้อมูล พอดีว่าทั้งสองคนมาดูเอาตอนกลางเรื่องแล้วแถมเรื่อนี้ก็ดันเป็นแนวประวัติศาสตร์เลยยาวไปยาวไป

ตอนแรกที่เรื่องนี้ฉายที่ญี่ปุ่น เรานี่ส่ายหัวอย่างแรงเพราะไม่สนใจประวัติศาสตร์ท่าน(แบบว่าไม่เร้าอ่ะ)แถมนักแสดง(หลัก)ก็ไม่ดึงดูด พลาดไง! พอช่องทีวีไทยเอามาฉายก็เลยแอบสงสัยว่า "เรื่องนีมีอะรายยยย" เลยไปหาข้อมูลทั้งตามประวัติศาสตร์,เรื่องย่อแบบละเอียดขึ้นกว่าที่เคยอ่านและรายชื่อนักแสดง

พลาดจริงๆ!!~ ตรูพลาดเรื่องนี้ไปได้ไง ยิ่งดูยิ่งติด แถมดูทุกตอนร้องไห้แมร่งแทบทุกตอน ...ไม่ใช่เพราะเศร้าอย่างเดียวนะ บางตอนก็ซาบซึ้ง บางตอนก็กดดัน บางตอนก็ดีใจแทน แบบว่านักแสดงหลักเก่งมากๆๆๆๆๆๆ ทำให้คนดูมีความรู้สึกร่วมไปด้วยแถมได้รู้ประวัติศาสตร์แบบเพลินๆด้วย ชุดก็สวย(โคตรรรร)

มีทั้งหมด 50 ตอน... ตอนนี้ทีวีไทยฉายไป 38 ตอนแล้ว ใครเก่งอิ้งหรือญี่ปุ่นเชิญได้ที่ youtube ค่ะ

แนะนำๆ^^v (จขบ.ไปนอนดูCSIต่อละ)

จดหมายน้อย... "กิ๊ฟ ตังค์หมด ไว้จะทิ้งข้อความไว้ในเอ็มนะ(ถ้าออนเมื่อไหร่555)"

เป็นคนนิยมศาสตร์ด้านสืบสวน , การแพทย์ (ตัวบุคคลก็ยิ่งชอบนะ 555)

เลยทำให้ชื่นชอบซีรี่ย์ หนังสือ ฯลฯ ทางด้านที่ว่ามา

ตอนเด็กๆเวลาที่มีคนถามว่า "โตขึ้นอยากเป็นอะไร?"

มักจะชอบตอบว่า "หมอค่ะ" หรือ "FBIค่ะ" <<<อีข้อหลังนี่เริ่มตอบช่วงประถมปลายๆ

เพื่อนๆรอบข้างชอบตอบว่า "พยาบาลค่ะ" (โนววว ระดับเรามันต้องแอดว้าน) และ "แอร์โฮสเตสค่ะ"

นี่แหละคือคำตอบที่เกลียดโคตรรรรรรรรรร!!!

ทำไมเด็กผู้หญิงส่วนใหญ่ ย้ำ ส่วนใหญ่นะแต่ไม่ใช่ทั้งหมด ถึงชอบตอบว่าอยากเป็นแอร์วะ?

เราเป็นเด็กคนนึงที่หมั่นไส้ทันทีที่ได้ยินเพื่อนตอบแบบนี้ (สมัยเด็กๆนะ) แล้วเป็นไงงงงงงง?!!....ตอนนี้ตรูมานั่งรอแจลฯเปิดและมานั่งลังเลว่าจะลุยแอร์ฯสังกัดตะวันออกกลางดีไหม

อะไรก็เกิดขึ้นได้ถ้ามีปาปริก้า -_-'v

เข้าเรื่องๆ...

คือจากไอ้ความชอบที่ว่าไปเนี้ย มันสะท้อนถึงสันดาน(หรือลักษณะนิสัย)ส่วนตัวเราอย่างแรงเลย

อันนี้เพื่อนใกล้ตัวคงจะจับทางพอได้เพราะเรามักจะพูดประโยคนึงบ่อยๆ คือ...

"อะไรที่อยากรู้ ต้องได้รู้" <<<ไม่ได้หมายความว่าต้องเสือกเรื่องชาวบ้านทุกเรื่อง ทุกครัวเรือนนะ

หมายถึง ถ้ายังข้งใจคาใจหรืออยากรู้เรื่องไหนมากๆก็จะสืบค้นจนกว่าจะเคลียร์!

อีกประโยคนึง คือ "ถ้าไม่รู้ขนาดที่ว่าแกะชิ้นส่วนออกมาแล้วประกอบกลับเข้าไปใหม่และใช้งานดังเดิมได้ กรูไม่ซื้อ" <<< ประโยคเปรียบเปรยนะ แต่บางอย่างเราก็ทำได้จริงๆ แต่เราไม่ค่อยแสดงตัวนอกจากคุณจะมาถามหรือเราอยากช่วยเหลือ-แนะนำหรือแลกเปลี่ยนข้อมูล

ซึ่งเมื่อตะกี้นั่งดูCSI NY ก็เลยทำให้เรานึกถึงข้อมูลของคนคนนึงขึ้นมา... แล้วมันก็ลามไปถึงผลงานเก่าๆ

โอ้ยยยยย นี่ตรูโรคจิตหรือเปล่าวะ?

ประเด็นวันนี้คือ... เราเพิ่งมาตระหนักว่าเรามีข้อมูลบุุคคลมากจนเราเองก็ตกใจว่าไปหามาได้ไงขนาดนี้ บางคนนี่สามารถเราไปปลอมตัวเข้าไปสืบประชิดตัวได้เลยด้วยซ้ำ แต่ๆๆๆๆๆ.......เราไม่คุมคามผู้อื่น ถ้าผู้อื่นไม่คุมคามเรา

ถ้าคนที่ไม่สนใจก็จะตัดออกจากสรรระบบไปเลย (แต่ยังมีคลังข้อมูลอยู่นะ) อารมณ์แบบ กูเกิ้ลชอบกลๆ

ไม่น่าล่ะเใครๆชอบโทรมาถามนั่นถามนี่ประจำ แถมแต่ละเรื่องก็ชอบฉีกแนวกันสุดๆ

เช่น.... "มีงบ 1 ล้าน ซื้อบ้านโครงการไหนดีวะ? ไม่เกินคลองห้า บลาๆๆๆๆ"

..."จากรังสิตไปพระรามสองยังไง นั่งรถไรเร็วสุด มีงบเดินทางจำกัดแต่แบกของเยอะและไม่ชอบเดินไกล"

..."ทำเว็บฯนี่ทำไงวะ? แล้วโฮสเนี้ยเอาไงดี เท่าไหร่ต่อปี มีแนะนำไหม?"

..."ตั๋วเครื่องบินไปเกาหลีช่วงไหนและสายการบินไหนเวิร์คสุด อยู่ได้กี่วัน ฯลฯ"

..."รองพื้นยี่ห้อนี้ รุ่นนั้น ดีไหม? หน้ามันอย่างตรูจะไหวไหมวะแล้วลิปยี่ห้อนั้นอ่ะราคาตีเป้นเงินไทยเท่าไหร่ มีคนรับหิ้วไหม?"

..."ขนมที่ทำไม่ฟูอ่ะ หนูใส่อะไรผิดหรือเปล่าเนี้ย? หรือว่าตีนานไป เปิดเตาบ่อยไป"

นี่แค่ตัวอย่างเท่านั้น -_-'

สรุปว่าไอ้นิสัยหลานปู่คินดะอิจิ หลานย่าเชอล็อคโฮล์มเนี้ยมันข้อดีหรือข้อเสียกันแน่วะ?!!!

ป.ล.เพิ่มอีกหน่อย >>> ซีรี่ย์ที่เลิฟที่สุดๆๆๆๆ(ครองอันดับ1 คู่กัน) คือ SN กะ NCIS